คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่...ทำให้เราพบกัน

เด็กน้อย :   ดวงตะวันจ๋า ฉันรักเธอเหลือเกินแต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บปวด

                 ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้เธอ แสงของเธอทำให้ตาของฉันพร่ามัว

                 ความร้อนของเธอแผดเผาร่างกายของฉัน ยิ่งใกล้เธอเท่าใด

                 ฉันยิ่งรู้สึกทุกข์ทรมานมากขึ้น แต่ฉันก็ยังรักเธอ

ดวงตะวัน :  เด็กน้อยเอ๋ยฉันรับได้ถึงความรักของเธอ

                  แต่ฉันก็มีภาระหน้าที่ของฉันที่ต้องคอยให้แสงสว่าง

                  และความอบอุ่นกับสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้

                  หากเธอยังรักฉันก็ต้องเข้าใจในตัวตนที่ฉันเป็นและหน้าที่ของฉัน

.

..

...

เมื่อเวลาผ่านไป เด็กน้อยรู้สึกเหนื่อยล้า อ่อนแรง

และไม่อาจทนต่อความร้อนของดวงตะวันได้ แม้ว่ายังรักดวงตะวันหมดหัวใจ

แต่เด็กน้อยก็ยอมตัดใจเดินจากดวงตะวันไปตามทางชีวิตของตัวเอง

เพราะคิดว่าหากเธอยังทนอยู่กับดวงตะวันต่อไป

วันหนึ่งความรักที่เธอมีต่อดวงตะวันจะจางหายไป

และแปรเปลี่ยนไปเป็นความเกลียดชังเนื่องจากความทุกข์ทรมานที่เธอได้รับ

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ทุกๆ วันที่ผ่านไป ไม่มีวันไหนที่เด็กน้อยไม่คิดถึงดวงตะวัน

ยิ่งเดินมาไกลแค่ไหนเด็กน้อยก็ตระหนักอยู่ในใจเสมอว่า...ใจของเธอยังคงอยู่ข้างๆ ดวงตะวัน

ยิ่งไกลกันเท่าใด เด็กน้อยรับรู้ได้ถึงความมืดมิดและความหนาวเย็น เด็กน้อยรู้สึกเหงา

และคิดถึงดวงตะวันมากขึ้น ใจของเด็กน้อยโหยหาและเรียกร้องที่จะกลับไปหาดวงตะวัน

ในที่สุดเด็กน้อยก็ทนต่อความเหน็บหนาวและความเหงาไม่ไหว

จึงตัดสินใจกลับมาหาดวงตะวันอีกครั้ง

เมื่อเด็กน้อยกลับมาหาดวงตะวัน ดวงตะวันยังคงทำหน้าที่ของเขาเช่นเดิม

เด็กน้อยลืมตัวเพราะความคิดถึง ที่จากดวงตะวันไปแสนนาน..................................

เธอเข้าไปใกล้ดวงตะวันจนตนเองรู้สึกร้อนและไม่อาจทนต่อแสงของดวงตะวันได้

เด็กน้อยจึงยอมถอยตัวเองออกมายืนอยู่ที่ๆ หนึ่งที่สามารถมองเห็นดวงตะวันได้ชัดเจน

โดยไม่แสบตาและได้รับความอบอุ่นจากดวงตะวันกำลังพอดี

โดยที่ไม่รู้สึกว่าตัวเองร้อนหรือหนาวเกินไป

เด็กน้อยเพิ่งเข้าใจ

เด็กน้อย :   ดวงตะวันที่รัก ฉันยังรักเธอเสมอ ต่อไปนี้ฉันจะไม่จากเธอไปอีกแล้ว

                 ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ เพียงแค่เธอหันมามองฉัน 

ดวงตะวัน : ขอบคุณเด็กน้อยที่เธอเข้าใจฉัน

ป.ล. Entry มอบให้แด่เธอผู้เป็นดั่งดวงตะวันอันเป็นที่รัก