คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่...ทำให้เราพบกัน

ที่หลังห้อง มีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง

เป็นไม้ใบลักษณะคล้ายต้นคว่ำตายหงายเป็น แต่ไม่ใช่

ฉันไม่รู้หรอกว่ามันชื่อต้นอะไร แต่ฉันเรียกมันว่า "ต้นอดทน"

ที่เรียกแบบนี้เพราะว่ามันมีที่มา เรื่องมีอยู่ว่า...

เดิมหลังห้องของฉันมีกระถางต้นไม้อยู่ มีดินแต่ไม่มีต้นไม้

เพราะว่าต้นเดิมที่เคยปลูกไว้มันตาย แต่เนื่องจากดินในกรุงเทพหายาก

ฉันจึงเก็บเอาไว้เผื่อว่าวันไหนขยันและมีเวลาจะได้เริ่มปลูกต้นไม้อีกครั้ง

มะลิเป็นต้นไม้ที่ฉันชอบมากที่สุดเพราะเป็นไม้ดอกที่มีกลิ่นหอมเย็นชื่นใจ

เวลาผ่านไปยังไม่มีเวลาไปหาต้นไม้มาปลูกซักที

อยู่มาวันหนึ่งก็มีต้นไม้ต้นเล็กๆ ใบสีเขียวงอกขึ้นมา

ฉันเฝ้าดูมันเติบโตอยู่ห่างๆ อย่างไม่ใส่ใจเพราะไม่คิดว่าจะปลูกมัน

ต้นไม้เริ่มโตขึ้นจากต้นเล็กกลายเป็นต้นใหญ่ เป็นไม้พุ่มที่มีแต่ใบไม่มีดอก

มันยืนหยัดต่อสู้กับธรรมชาติด้วยตัวของมันเอง

โดยไม่มีใครรดน้ำ พรวนดินให้ไม่ว่าฤดูไหนๆ มันยังคงงอกงาม

และออกลูกหลานเป็นต้นเล็กต้นน้อยเต็มไปหมด

เคยนึกสงสัย  ต้นไม้นี้อยู่ได้อย่างไร

ทั้งที่ไม่เคยมีใครสนใจดูแลรดน้ำให้

จำได้มีอยู่ครั้งหนึ่งในฤดูร้อนต้นไม้ใบร่วงจนเหลืออยู่ไม่กี่ใบ

ลำต้นเริ่มเหี่ยวแห้งและเฉาลงทุกวันๆ

ฉันนึกในใจว่าครั้งนี้มันคงตายแน่

แต่มันก็ยังอดทนยืนหยัดอยู่ด้วยความเข้มแข็ง จนฤดูร้อนผ่านไป

เมื่อฤดูฝนเข้ามาทักทายมันกลับดูสดชื่นและงอกงามขึ้นอีกครั้ง

ฉันมองดูมันด้วยใจชื่นชมและเรียกมันว่า "ต้นอดทน" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

เวลาผ่านไปต้นอดทนยังคงงอกงามออกลูกออกหลานใบเขียวเต็มกระถาง

และไม่มีที่ดินตรงไหนว่างพอที่จะแทรกมะลิลงไปได้เลย

วันไหนที่รู้สึกเหนื่อยล้า อ่อนแรงจะเดินไปหลังห้องมองต้นอดทน

แล้วรู้สึกมีกำลังใจขึ้น เพราะความอดทนที่มันมี

และรู้จักปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป

ทำให้มันยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งใคร

ขอบคุณ "ต้นอดทน"

ที่สอนให้ฉันรู้จักและเข้าใจธรรมชาติ ความเป็นไปในชีวิตมากขึ้น

ป.ล. ขอขอบคุณคำแนะนำจากเพื่อนๆ ทุกๆ คน

  อยากบอกว่า...ดีใจจังวันนี้ลงเพลงได้สำเร็จแล้ว

เย้ๆๆๆ

ขอบคุณนะคะ คุณต๋อย คุณเจ้าหญิงน้ำแข็ง คุณmelody