คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่...ทำให้เราพบกัน

ในชีวิตของคนเราแต่ละคนล้วนมีหน้าที่แตกต่างกัน

เช่นเป็นพ่อ แม่ พี่ น้อง ลูก หลาน สามี ภรรยา

เป็นครู-อาจารย์ ลูกศิษย์ หมอ คนไข้ เจ้านาย ลูกน้อง

นายจ้าง ลูกจ้าง ผู้ให้บริการ ผู้รับบริการ

เป็นประชาชน พลเมืองของประเทศไทย

และเป็นอื่นๆ อีกตั้งมากมาย...

บางคนอาจทำหลายหน้าที่

แต่บางคนทำเพียงไม่กี่หน้าที่ ( ถือว่าโชคดีกว่าคนอื่นหรือเปล่านะ   )

เคยมีคำถามในใจบ้างไหมว่า....

คุณทำหน้าที่ที่มีของคุณได้ดีที่สุดแล้วหรือยัง

บางคนทำได้ดีที่สุดในทุกหน้าที่ที่มีอยู่

แต่กับบางคนอาจทำได้ดีที่สุดเพียงบางหน้าที่  

ก็มันมีหลายหน้าที่นิเลยอาจมีบางอย่างที่บกพร่องไป

ในสายงานของฉัน ในแต่ละวันมีคนแปลกหน้าตั้งมากมายที่ไม่รู้จัก

เดินเข้ามาอยู่ในความดูแลของฉันในฐานะ "คนไข้"

ทุกๆ วันทำงานด้วยความตั้งใจและคิดว่าทำเต็มที่แล้ว

จนมาวันหนึ่ง(ไม่นานมานี้) ได้เปลี่ยนสถานภาพตัวเองกลายเป็น "คนไข้"

จึงทำให้รู้ว่ามีหลายเรื่องที่เรามองข้ามไป เพราะมุมที่ยืนอยู่นั้นต่างกัน

อย่างเรื่องง่าย ๆ เช่นการเจาะเลือด/ฉีดยา

ฉันรู้สึกว่าเป็นเรื่องเล็กๆ เพราะทำทุกวันจนคุ้นเคยดี

จนลืมนึกถึงความรู้สึกของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า(คนไข้)

แต่บางคนที่แสดงออกให้รู้ว่ากลัวก็จะมีการพูดคุยเพื่อให้ผ่อนคลาย

แต่อาจยังเข้าไม่ถึงใจก็ได้เพราะว่ายังกลัวเหมือนเดิม

เมื่อมาอยู่ในฐานะของ "คนไข้" ถึงได้เข้าใจและรู้ว่า...

อาการเงียบเฉยไม่ได้แสดงว่าไม่กลัว

เวลาที่มีคนยืนถือเข็มอยู่ตรงหน้า(ไม่ว่าอันเล็กหรืออันโต)

ความรู้สึกหวาด...กลัวก็ปรากฏชัดขึ้นในใจแม้ว่าจะคุ้นเคยกับมันอย่างดี

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้รู้ว่า...ที่ผ่านมาเราดูแลรักษาร่างกายจนบางครั้งก็ลืมดูแลใจ

เคยมีคนกล่าวว่า "ใจสบาย กายเป็นสุข " และ "ใจหายไข้ กายหายป่วย"

เพราะใจนั้นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดและทำให้นึกถึง

อาจารย์หมอท่านหนึ่งที่เคยกล่าวว่า...

"หมอที่กลายเป็นคนไข้ จะเข้าใจความรู้สึกของคนไข้ได้อย่างแท้จริง"

วันนี้เพิ่งเข้าใจถึงความหมายที่อาจารย์ต้องการบอก

และตั้งปณิธานใหม่ว่าตั้งแต่นี้ไปจะให้ความสำคัญของกายและใจเท่าๆ กัน

และขอยึดมั่นในคติพจน์ที่สมเด็จพระราชบิดา (ของในหลวง)

ท่านทรงประทานให้มาว่า...

พึงเอาใจเขามาใส่ใจเรา (อต_∙ตาน^° อุปม^° กเร)