คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่...ทำให้เราพบกัน

เคยอ่านเรื่องนี้แล้ว แต่อ่านกี่ครั้งก็ประทับใจค่ะ

คิดถึงแม่เลยเชียว..

ซึ้งเลยค่ะ..

ซึ้งอะ..แต่ก็จริงนะคะ

เอ่อ...

โหยยยยยยยย

ซึ้งอ่ะพี่แก้วววว

เพลงโปรดของเรา ติดหู ติดใจ ตั้งแต่สมัยที่พี่จุ้ยร้องแล้ว

ตอนนี้เป็นเสียงริงโทน ได้ยินเสียงนี้มาเมื่อไหร่ ก็ฮัลโหลกับคุณแม่ได้เลย

สำหรับเรา แม่เป็นผู้หญิงตัวอย่างของความเข้มแข็ง อดทน สร้างสรรค์ ขยัน เข้าอกเข้าใจ...โอ๊ย!! มากมาย ถ้าได้ความเพียรสักครึ่งของแม่คงจะดี

นึกถึงตอนที่วางแผนให้แม่ฟังเทปธรรมะในรถแล้วเขาหลับน่ะ (ที่เล่าให้ฟังไง) ยังขำอยู่เลยนะนี่

อยากกอดแม่เลยทีเดียว

ความรักของคนเป็นแม่

รักแม่จัง

สวัสดีค่ะแก้ว หัดขับรถไปถึงไหนแล้วจ๊ะ

ข้อความนี้น่ารักจัง

นึกถึงพี่สาวของพี่ ที่พูดเสมอในช่วงหลัง ๆ ว่ารู้แล้วว่า พ่อแม่ รัก และห่วงตัวเองมาตลอด แต่เพราะความดื้อรั้น เอาแต่ใจ เลยไม่เห็น ไม่เข้าใจ

ขอให้เจริญในธรรมนะคะ

คิดถึงแม่

อ่านกี่ทีก็ยังรู้สึกดีและซึ้งค่ะเสมอค่ะ

ได้เวลาอัพบล็อคแล้วค่ะ

คุณเจ้าของบล็อคคนสวย

ผมก็ว่างั้นน่ะครับ ไม่รู้ว่าตามอ่านอยู่รึเปล่าเลยไม่ค่อยกล้า ment เลย...


รู้สึกดีกว่านะครับ ที่พี่เรียกเบียร์เฉยๆ...


วันนี้คนไข้เยอะ... คงไม่ยาวนะพี่ เหนื่อยอะ...


พอจ. เคยเทศน์ไว้เหมือนกันนะครับว่า เรามีเครื่องเตือนให้รู้สึกตัว คือลมหายใจ มือเท้า ร่างกายนี้แหละครับ...

แต่ระวังเพ่งหน่อยนะพี่ อย่างที่พี่ว่า ตั้งใจรู้ตัวเวลาเท้ากระทบ มันสุ่มเสี่ยงจะเพ่งอยู่นะครับ...

อีกอย่าง ไม่ต้องหวังจะเดินให้ดีทุกครั้งก็ได้นะพี่ ผมเองก็เป็นครับ บางวันก็ดี บางทีก็เสื่อม ไม่เที่ยงน่ะครับ

เจริญในธรรมนะครับ

เงียบหายไปนาน สบายดีน้ะครับ

นั่งเล่น นอนเล่นอยู่ในตึก Ortho ที่หนึ่ง แต่ไม่ใช่ข้างแม่น้ำเจ้าพระยานะ

เป็น zombie เฝ้าแม่อยู่หนึ่งคืน เมื่อคืนดีขึ้นแล้ว เลยได้นอนมากขึ้น

นึกถึงคุณพยาบาลอีกฝั่งหนึ่งจัง